Baha’i Afshin Seyyed Ahmad Arrested Sent To Evin Prison

13512052_755968554545237_5806713355379725166_n

Today at noon, Afshin Seyed Ahmad, after reporting to the court of Evin, was arrested and transferred to this prison.

This Baha’i citizen, who had already been sentenced to three years in prison, after a summons to the Court of Evin Prison, was arrested and sentenced to serve his three years in prison.

Already on November 7, 2012, Afshin Seyyed Ahmad, with another Baha’i Kamran Gheisar, both living in Karaj, were arrested by the Iranian security forces. Their houses were searched and they were transferred to an unknown location.

According to reliable sources, this Baha’i citizen, tomorrow will be transferred to Rajai Shahr prison in Karaj.

 

 

 

 

 

FB June 28, 2016

Yazd Baha’i Prisoner Iraj Lohraseb Released

4700-188x250

Mr. Iraj Lohraseb, a Baha’i prisoner was released from prison of Yazd. He was charged with reporting on social networks the violation of the rights of Baha’is, and was sentenced to two years imprisonment. He was released today after serving his sentence.

It should be noted that during his two-year prison sentence he was denied of any furlough.

With the release of Mr. Iraj Lohraseb, the number of Baha’i prisoners was reduced to 44.

 

 

 

 

 

FB June 28, 2016

Capacité à apprendre

« …La capacité à apprendre, cet héritage si précieux reçu de Plans précédents, déborde le domaine de l’expansion et de la consolidation pour englober d’autres domaines de l’entreprise bahá’íe, notamment l’action sociale et la participation aux discours dominants dans la société… »

« …le principal objectif est d’initier un processus visant à développer, dans le groupement, des capacités grâce auxquelles ses habitants, mus par le désir de contribuer au bien-être spirituel et matériel de leurs communautés, peuvent commencer à offrir des actes de service… »

« …Bientôt, il se forme dans un groupement un noyau d’amis qui travaillent ensemble et se consultent, et organisent des activités. Pour que le processus de croissance continue de progresser, le nombre de personnes manifestant un même engagement doit augmenter, et leur capacité d’entreprendre une action systématique dans le cadre du Plan doit s’accroître en proportion. Et s’apparentant au développement d’un organisme vivant, la croissance peut se produire rapidement quand les conditions adéquates sont réunies… »

« …Évidemment, ce n’est pas le simple fait d’offrir une formation qui entraîne un progrès. Les efforts en vue de développer les capacités ne suffisent pas si des dispositions ne sont pas rapidement prises en vue d’accompagner, dans l’arène du service, les personnes formées. Un niveau de soutien adéquat exige beaucoup plus que des paroles d’encouragement. Lorsqu’on se prépare à entreprendre une tâche inhabituelle, travailler aux côtés d’une personne qui possède une certaine expérience permet d’être plus conscient des possibilités. L’assurance d’une aide concrète peut donner à celui qui s’apprête à tenter une nouvelle expérience le courage d’initier une activité pour la première fois. Les âmes approfondissent ainsi leur compréhension ensemble, échangeant avec humilité les compréhensions que chacune possède à un moment donné et désireuses d’apprendre de leurs compagnons de voyage dans le sentier du service. L’hésitation s’estompe et la capacité s’accroît jusqu’à ce qu’une personne puisse mener des activités de façon indépendante et, à son tour, en accompagner d’autres dans le même sentier… »

« …Leurs actions sont toujours motivées par le désir de voir s’accroître les capacités d’autrui et par celui de cultiver des amitiés basées sur la coopération et la réciprocité… »

(Maison Universelle de Justice, 29 décembre 2015)

 

 

 

 

 

 

FB June 27, 2016

Accumulez les trésors célestes

« O vous, croyants de Dieu ! Ne considérez pas votre petit nombre par rapport à la multitude des nations. Cinq grains de blé seront imprégnés de la bénédiction céleste tandis que mille tonnes d’ivraie n’auront aucun résultat ni effet. Un seul arbre productif contribuera à la vie de la société tandis que mille tonnes de forêts d’arbres sauvages ne porteront aucun fruit. La plaine est couverte de cailloux mais les pierres précieuses sont rares. Une seule perle vaut mieux que mille déserts de sable et en particulier cette perle inestimable qui est dotée de la bénédiction divine. Bientôt. des milliers de perles en naîtront. Quand cette perle s’associe aux cailloux et devient leur intime, ils sont eux aussi transformés en perles. »

« … ne prenez donc aucun repos, ne recherchez pas la quiétude, ne vous attachez pas aux richesses de ce monde éphémère: libérez-vous de tout attachement et efforcez-vous coeur et âme, de vous établir pleinement dans le royaume de Dieu. Accumulez les trésors célestes. Devenez de jour en jour plus éclairés. Approchez-vous de plus en plus près du seuil de l’unité. Devenez les manifestations des faveurs spirituelles et les aurores des lumières infinies ! »

« Quant aux enseignants, ils doivent se dépouiller complètement des vieux habits et se revêtir d’un vêtement nouveau. Selon les paroles du Christ. ils doivent atteindre l’état de reconnaissance, c’est-à-dire, alors qu’ils naquirent la première fois au sein de la mère, ils doivent maintenant renaître au sein du monde de la nature. Tout comme ils sont à présent inconscients des expériences du monde foetal, ils doivent aussi oublier complètement les imperfections du monde de la nature. Ils doivent être baptisés de l’eau de la vie, du feu de l’amour de Dieu et du souffle de l’Esprit-Saint, se satisfaire de peu de nourriture mais prendre une grande part au banquet céleste. Ils doivent se libérer de toute tentation et convoitise et être pleins d’esprit. Par l’effet de leur souffle pur, ils doivent changer la pierre en rubis étincelant et la coquille en perle. Tel le nuage des ondées printanières, ils doivent transformer le sol aride en roseraie et en verger. Ils doivent donner la vue aux aveugles et l’entendement aux sourds ; rallumer et embraser ceux qui sont éteints et ressusciter les morts. »
(Tablettes du Plan Divin, pp. 43-44 – Édition stencilée – Maison d’Editions Baha’ies – Bruxelles – 1974.)

FB June 27, 2016

Nine Baha’i Businesses Allowed To Reopen

Nine Baha’i-run businesses in Sari and Ramsar, which were sealed by local authorities on May 1, have been given permission to reopen. The Baha’i businesses were shut down by the authorities because they had closed to allow the Baha’is working there to observe Baha’i holy days. But the authorities’ action was illegal, since the law allows all businesses in Iran, except for essential services, to close for up to 15 days per year.

The news that the businesses may reopen is surprising and gives hope that the authorities may begin to observe the law in their relations with Baha’is. The 6 Baha’i businesses in Kerman province that were closed down in April 2015 are still sealed, and another 7 have since been shut down. The picture is similar across Iran: Baha’i businesses are frequently closed down but seldom allowed to reopen. However a number of international business leaders have recently been pressuring Iran to halt its economic discrimination against Baha’is, “as an affront to the freedom to do business.”

source from sen’s daily

 

 

FB May 15, 2016

Be A Baha’i In Iran

imgpsh_fullsize-1

This article originaly published by ICHRI

Last year, 50 hectares (123.5 acres) of farm land were confiscated by the Iranian government from Ziaollah Motearefi, who had legally purchased the land, simply because he is a follower of the Baha’i faith. Now the government is trying to take what’s left of his land, which includes office and residential buildings, after having ignored his complaints for years.

Motearefi described his ordeal for the first time in an interview with the International Campaign for Human Rights in Iran.

“If they had told me from day one that I cannot work in my country because of my religion, I would have left and spared myself all the hard work,” he said. “I could have worked and had a comfortable life anywhere in the world. But I stayed here because I love my country. I am one of the most law-abiding citizens of this country. Throughout my life I planted flowers and gave life to trees. This was not the treatment I deserved. Why should I be facing all this trouble only because I’m a Baha’i?”

Motearefi told the Campaign that 50 hectares (123.5 acres) of his farm and dairy land were transferred to the Ministry of Agriculture Jihad, which oversees agriculture in Iran, by order of Branch 5 of the Appeals Court in the city of Semnan (133 miles south of Tehran) on September 23, 2015.

According to Motearefi, who is the general manager of Miyoun Loubar (an agricultural and dairy farming company), his confiscated land, which includes 18,000 trees, is worth more than 200 billion rials ($6.6 million USD). The Ministry of Agriculture Jihad is currently trying to confiscate his remaining 3,552 sq. meters (more than 38,000 sq. feet) of land, which includes office and residential buildings.

Motearefi said that he had purchased the land through payment installments made to the Ministry of Agriculture Jihad, but after the last payment was made, the government claimed he had failed to make rent payments and proceeded to confiscate his land.

“When we paid the last installment, we were supposed to go to the notary office to get the deed to the land in our name. But they took our money and never gave us the deed. Instead, they told us to shut down operations and hand over the land to the Ministry of Agriculture Jihad,” he said.

“We received a notice from the Ministry of Agriculture Jihad in 2011 that they had foreclosed our land because we had failed to pay rent. But we told them we had not seen the verdict,” added Motearefi. “In any case, we owned the land and paid for it. Why should we be paying rent?”

The Baha’i community is one of the most severely persecuted religious minorities in Iran. The faith is not recognized in the Islamic Republic’s Constitution and its members face harsh discrimination in all walks of life as well as prosecution for the public display of their faith.

Complaints Ignored by Rouhani Government

“I worked so hard for 30 years of my life and now I have to let go of everything. Why? Because they say one thing and do another,” said Motearefi. “They say they don’t care about your beliefs, but in reality they do. All the officials in Semnan and Tehran told me to give up. They said they could not help me because of orders from higher-ups.”

He continued: “I believed the officials when they said they aren’t bothered by anyone’s beliefs. I thought I could talk to them and resolve the issues. But over the years I have written several letters to the Larijani brothers [powerful Iranian politicians], [former President Mahmoud] Ahmadinejad, [President Hassan] Rouhani and the prosecutor general and I haven’t received any reply.”

“I told the Judge that under Islam’s Sharia Law, if a person purchases a piece of land he becomes the owner. But the judge said that law does not apply to the government,” said Motearefi. “I don’t understand it. Why can the government renege on its commitments but citizens can’t? If I did such a thing, I would be considered a criminal. So what are they?”

“I cannot take all this land to my grave,” said Motearefi. “But why does a tree that can live 300 years have to dry up? Why do so many workers have to lose their jobs? Why were the farm animals sold for nothing and farm equipment left to rot?”

“I know they will [eventually] take the remaining 3,552 meters of my land and I can’t do anything about it,” he added. “A month after confiscating the 50 hectares, they cut water and electricity to the rest of my land where we still have workers and their families living, as well as some farm animals. We trucked-in water from the city for the animals every day and we have a motor to produce electricity to carry out our work for a few hours each day.”

Motearefi told the Campaign that he received a health permit in 1996 to produce cow milk and eventually became the country’s top milk producer, “but then [the government] started coming after my land and one of the officials told me that I should not own any dairy animals because I’m a Baha’i.”

“I started working on this land as a farmer in 1982. In 1994 I became general manager of the Miyoun Loubar agricultural and dairy farming company in Semnan,” explained Motearefi. “My wife and I were the largest shareholders of this land. We planted olive, pomegranate and pistachio trees as well as saffron. I was the first to plant olive trees in Semnan even though all the officials said it was impossible under such a climate. But I did it. We started with about 110 milk cows. Officials from the Ministry of Agriculture Jihad frequently commended our work, and state radio and television aired a documentary about us.”

Motearefi told the Campaign that he had no choice but to sell his remaining cattle and sheep because it would not be possible to keep them after the government eventually confiscates his remaining land.

 

 

May 6, 2016

نوروزتان مبارك

پیامهای مرکز جهانی بهائیبیت العدل اعظم الهى
نوروز ۱۳۹۵

ستایندگان اسم اعظم در مهد امر الله ملاحظه فرمایند
ای دوستان رحمانی، آغاز بهار دل‌نواز است و فصلی بدیع در حیات پر رمز و راز طبیعت و مرحله‌ای جدید از بهار روحانی در حیات عالم انسانی. نوروز است و تجدید حیات کائنات در جلوه و بروز. عصر نزول فیوضات الهی است و هنگام شادمانی و انتشار نغمات ربّانی. در اعتاب مقدّسۀ علیا به یاد شما عزیزان هستیم و این عید سعید را به شما و همۀ شهروندان شریف و صلح‌دوست آن سرزمین مقدّس شادباش و تهنیت می‌گوییم.
قرن‌ها است که این فرخنده عید باستانی با فرح و سرور گرامی داشته می‌شود ولی به فرمودۀ حضرت عبدالبهاء فی‌الحقیقه هر روزی که انسان به یاد خدا باشد و به ترویج اخوّت و خدمت به نوع بشر پردازد آن روز عیدی مبارک است. الحمد لله زندگی شما وقف گسترش وحدت و یگانگی و همکاری در راه رفاه همگانی است. از اینرو برای شما جمیع ایّام بالقوّه حکم عید را دارد و مسرّت و شادی شما حقیقی و سرمدی است. حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند « در آبادی ایران و ترقّی ایرانیان بذل جهد بلیغ و سعی عظیم فرمایید »، و شما در پیروی از این بیان و علی‌رغم تضییقات وارده کما کان با وفاداری و محبّت و امانت و صداقت، همراهان شایسته‌ای برای هم‌وطنان عزیز خود در راه ترقّی و تعالی ایران عزیز هستید. قدر مقام و منزلت خود را بدانید و افزایش پشتیبانی اهالی کشور از حقوق قانونی شما و ازدیاد خیل ایرانیان روشن‌ضمیر و علاقه‌مند به آشنایی و پذیرش تعالیم الهی را با خضوع و خشوع و شکرگزاری و شعف، از جمله برکات استقامت سازنده و اعمال طیّبۀ طاهرۀ خویش شمرید و به سلوک در این صراط مستقیم ادامه دهید. در این مسیر پر نشیب و فراز مرکب شما صبر و بردباری است، توشۀ راه‌تان هدایات ربّانی، پشتیبان‌تان تأییدات ملکوتی، سرمنزل مقصودتان تحقّق وعود حتمیّۀ الهی، و اجرتان سرور قلب مولای بی‌همتا و سعادت در عالم اخریٰ.

[امضا: بیت العدل اعظم]

قدرت فناناپذیر

 

چه کسی جرأت دارد بگوید جامعه‌ی بهاییان ایران ضعیف شده است؟ کجا و کی آثار ضعف و زبونی در آن مشاهده شده است؟ چه کسی سند و مدرکی در این زمینه ارائه کرده است؟ چه شخصی نشانی از این پدیده مشاهده نموده است؟

افزون بر سی سال است که یک دین و یک دولت و یک امّت متحدانه و محیلانه، علیه این جامعه‌ی تنهای بی‌دفاع، وارد کار زار شده‌اند و از پایین‌ترین مراتب تا عالی‌ترین مراجع، هرچه که از دست و زبانشان بر می‌آمده است، برای تخفیف و تحقیر و نابودی و اضمحلال آن انجام داده‌اند. در این مسیر، چه طرح‌ها و توطئه‌هایی که ریخته نشد و چه اعمال و اقداماتی که صورت نگرفت. رهبران منتخبش را به اسارت کشیده و معدوم کرده‌اند؛ صدها نفر از اعضای بی‌گناهش را به جوخه‌ی رگبار یا به طناب دار سپرده‌اند؛ کارکنان و زحمت کشانش را از کار برکنار نموده‌اند؛ حقوق حقه‌ی بازنشتگانش را قطع کرده‌اند؛ عرصه را بر فعالان خود جوش و سخت کوشش در عرصه‌های اقتصادی تنگ نموده‌اند؛ مؤسّسات و مغازه‌های آنان را به آتش کشیده یا مسدود کرده‌اند؛ تشکیلات منتخب مردمیش را تعطیل نموده‌اند؛ فقر و فلاکت فرهنگی را بر آن تحمیل کرده‌اند؛ جوانانش را از تحصیلات عالیه محروم داشته‌اند؛ بر مؤسّسات خودساخته اش برای تأمین حداقل علم و دانایی برای فرزندان خود پیاپی تاخت و تاز کرده‌اند؛ امنیّت حقّه را از کودکان و نوجوانانش در مدارس و دبیرستان‌های کشور بازداشته‌اند؛ برمنازل و مؤسسات خصوصی اعضایش در گوشه و کنار مملکت هجوم برده‌اند؛ در اغلب شهرها و حتی روستاها، قبرستان‌هایش را با ماشین‌های سنگین ویران کرده و از میان برده‌اند؛ اموال شخصی و خصوصی اعضایش را ضبط کرده و با خود برده‌اند؛ صدها بل هزارها نفر از آنان را بی‌جهت و بی‌دلیل، دستگیر کرده و به زندان افکنده‌اند؛ رسانه‌های کشور را میدان افترا و اتهام و اکاذیب بر علیه آنان نموده‌اند؛ حق دفاع از شرافت و عزّت خود را از آنان سلب کرده‌اند؛ به آنان تهمت‌های ناروا و ظالمانه بسته‌اند و بر اساس آن‌ها عمل نموده‌اند؛ بی‌مدرک و سندی آنان را به بیگانگان و دشمنان نظام ایران منسوب داشته‌اند؛ در مجامع و محافل بین المللی عیله آنان افترائات و اکاذیب اشاعه داده‌اند؛ در جهت هتک حرمت و حقوق آنان کتاب و روزنامه و رادیو و تلویزیون را میدان جولان بی‌امان خود نموده‌اند؛ و در مجموع، هرکاری که می‌توانسته‌اند کرده‌اند و هر تهمتی که می‌خواسته‌اند زده‌اند؛ و فقط یک  کار مانده است که انجام نداده‌اند؛ که آن هم یا به فکرشان نرسیده و یا هنوز جرئت انجام دادنش را نیافته‌اند.

با توجه به اصول علمی و قواعد روانشناسی اجتماعی، و با رجوع به تجارب تاریخی، محاسبات دشمان قسم خورده‌ی امر الهی کاملا درست بوده است. جامعه‌ای بی‌دفاع که ضرباتی چنین مهلک و مستمر و مداوم بر پیکره اش وارد آید، قطعا باید نابود شود و حتما باید معدوم  گردد. یا لااقل اگر چنین نشود، باید آثار یأس و نومیدی و مرگ و نابودی در رفتار و گفتار اعضای آسیب دیده اش مشاهد شود. باید به خاک افتاده باشد و به ذلت و زبونی گرفتار آمده باشد. باید سر تسلیم فرود آورده باشد و از مسیر و مقصود خود منحرف گشته باشد. باید به توبه و انابه افتاده باشد و دست چاکری و بندگی دراز کرده باشد. باید از عرصه‌ی اذهان و افکار بیرون رفته باشد و فراموش شده باشد.

اما آیا به واقع چنین است؟ آیا جامعه‌ی بهایی ایران به چنین وضعی گرفتار آمده و به چنین سرنوشتی دچار شده است؟ باید بر اساس وجدان بیدار و هشیار و منطبق بر انصاف و عدالت قضاوت کنیم. آیا این جامعه مفلوج و مفلوک شده است؟ آیا به زمین ذلّت خورده است؟ آیا فراموش گشته است؟ آیا دیگر آثار حیات و حرکت در آن دیده نمی‌شود؟ آیا هیچ حرف و حدیثی از آن به گوش نمی‌رسد؟ آیا هیچ ذکر و یادی از آن در جریان نیست؟  آیا هیچ ندا وصدایی در دفاع از موجودیت آن بلند نیست؟

آری محاسبات دشمان دیرینه‌ی امرالهی ظاهراً صحیح بوده است؛ اما نکته در این است که آنان نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند یک عامل و پارامتر مهم را در این محاسبات تخصّصی منظور دارند و آن این که این جامعه، از مائده‌ی ایمان به حقانیت موعود عالمیان تغذیه می‌کند و از سرچشمه‌ی ایقان به عظمت محبوب جهانیان می‌نوشد.

در مجمعی شرکت کردم که میانگین سنّی حضّارش حدود هفتاد و پنج سال بود. آنان گروهی از بندگان جمال ابهی بودند که در منزلی گرد آمده بودند تا به ذکر الهی بپردازند و قلوب یکدیگر را شادمان و مسرور سازند. حدود چهل نفری می‌شدند. در نگاه ظاهر، چهره‌هایی چروکیده و موهایی برباد رفته و گیسوانی سفید شده و قامت‌هایی خمیده دیده می‌شد. سطح صورت‌ها نشان از سالیانی رنج و الم داشت که از یک سو داستان ظلم و بیداد را می‌گفت و از سویی دیگر، دغدغه‌ی بزرگ کردن و محافظت نمودن و تربیت کردن فرزندان دلبند را نشان می‌داد. آخر آنان همراه یکدیگر، از گذرگاهی رعب آور عبور کرده بودند؛ ریگ زاران محرومیت را طی نموده بودند و تیغستان‌های آزار و اذیت را در نوردیده بودند؛ از سنگلاخ‌های سخت ستم بالا رفته بودند و از تنگناهای تاریک جفا عبور نموده بودند. آنان عمری را با ظلم زندگی کرده بودند و با ستم به سر برده بودند، تا آنجا که گویی اصلا با ظلم انس گرفته بودند و با ستم دوست شده بودند. آری، آنان ظلم را در دستان پینه بسته‌ی خود گرفته بودند و تماشایش می‌نمودند و ستم را در دامان گسترده‌ی خود جای داده بودند و نوازشش می‌کردند؛ ظلم در برابر ایمانشان به زانو در آمده بود و ستم در مقابل استقامتشان به گریه نشسته بود.

بعد از گفتگوهایی صمیمانه و عاشقانه، نخست دل‌های دریائیشان به ذکر محبوب عالمیان پرداخت. حین ارتفاع لحن مناجات به درگاه قاضی الحاجات، چنان ساکت و آرام می‌نمودند که گویی همه‌ی  حرکات وجودیشان متوقف شده بود. سکوت و توجه و تمرکز بر فضای مجلس مسلط بود. و هنگامی که زیارت مناجات‌ها به انتها رسید، برق چشمانشان نشان از طپش قلب‌هایشان داشت؛ طپشی که خون محبت الهی را در رگ‌هایشان جاری می‌کرد. بعد بنای آواز و ترانه گذاشتند و به پایکوبی شادمانه پردختند. زنجیره‌ی سرور و نشاط، قلب‌هایشان را به هم متصل کرده بود و همه را،همراه و همصدا با هم، به شادی و شعف آورده بود. سرور و نشاطی حقیقی و صمیمی، فضای سالن را پر کرده بود. چشم‌هایی که گذار سالیانی پرستم را دیده بود، اکنون می‌درخشید و دست‌هایی که کارهای یک عمر را کرده بود، حالا بشکن می‌زد و پاهایی که راه‌های دراز را پیموده بود، اکنون حرکت موزون می‌نمود. صدای هلهله و شادی از گوشه و کنار مجلس به گوش می‌رسید. هیچ سیمایی گرچه سالخورده، غمگین نبود و هیچ چهره‌ای گرچه فرتوت، مأیوس نمی‌نمود. دو جوان برازنده‌ی مهمان، به زیباترین وجه، ملودی‌های نشاط تولید می‌کردند و همگان با وجد و طرب همراهی می‌نمودند. پیش خود اندیشیدم شاید در هیچ جای دیگر این سرزمین سرمازده، مجمع سالخوردگانی ستمدیده، با این همه حرارت و حرکت و حیات یافت نشود. سپس موقع پذیرایی شد. همه به گرد یکدیگر از اطعمه و اشربه‌ای که گروهی از خادمین خالص متقدمین، تهیه کرده بودند متنعم گشتند. همچنان سرور و حبور علمدار مجلس بود و شادی و نشاط میدان دار محفل. می‌گفتند و می‌خندیدند و غذا میل می‌کردند. عشق صمیمی در هر سیمایی مشاهده می‌گشت، و محبت حقیقی در هر چشمی دیده می‌شد؛ عشق و محبتی که مستقیما از سرچشمه‌ی محبت الهی جاری بود؛ عشق و محبتی که خلوص و صداقت از آن می‌بارید؛ عشق و محبتی که مایه‌ی حیات قلوب و اروحشان بود؛ عشق و محبتی که اساس اتحاد و اتفاقشان بود.

آری، آنان مردان و زنانی سالخورده بودند که شکل و شمایلشان همانند دیگر سالخوردگان در نقاط دیگر ایران بل کل جهان بود؛ اما در بعضی خصلت‌های روحانی، با همه‌ی آنان فرق داشتند؛ خصلت‌هایی که برجسته‌ترینش همانا ایمان قلبی به حقانیت مظهر بدیع الهی، جمال اقدس ابهی بود؛ عشق راستین به جمال و جبروت مظهر کبریا بود؛ خلوص و صداقت و صمیمیت بی‌منتها بود؛ ایستادگی در برابر امواج توفنده‌ی بلایا بود؛ وفاداری به میثاق عظیم حضرت بهاءالله بود؛ و آمادگی برای فداکاری درمسیر مصالح و منافع امرالله  بود.

عاقبت من مهمان، بسی مسرور و مشکور شدم که در آن محفل ملکوتی، متشکل از مؤمنانی سالخورده و ستمدیده، حضور یافتم؛ مردان و زنانی که به حکم طبیعت و بر اساس قانون مظلومیت، باید حتما سر در گریبان برند و قطعا دچار یأس و حرمان شوند؛ اما شگفتی در این است که در آنجا، در آن مجلس ملائک صفت و در آن محفل فرشته خصلت، جز امواج عظیم عشق و امید و شادمانی احساس نکردم و به غیر از جلوه‌های درخشان محبت و اتحاد و همبستگی مشاهده ننمودم.

و هنگامی که آن نمونه‌ی برجسته‌ی فوق العاده از جریان خلق بدیع جمال اقدس ابهی را تماشا کردم و در احوال و اعمال و اقوال آن سالخوردگان سپید موی پرسرور، تأمل نمودم؛ خوب فهمیدم که چرا جامعه‌ی بهاییان ایران قدرتمند و شکست ناپذیر است؛ درک کردم که چرا آن همه مصائب و بلایا و ضربت‌های بی‌منتها، نه تنها این جامعه را منهدم و متلاشی نکرده، بلکه استعدادهای نهفته و قدرت‌های ناگفته اش را نیز به عرصه‌ی شهود آورده. و همانگاه بود که حکمت‌های غریب نهفته در این بیان مظهر کبریا را بیش از پیش، درک کردم که فرموده‌اند « بلایی عنایتی ظاهره نار و نقمة و باطنه نور و رحمة»، بلایای من عنایت من است که ظاهرش آتش و رنجش است؛ اما باطنش نور و بخشش است. و عاقبت افزون از قبل، این اطمینان و ایقان در اعماق قلبم قوت گرفت که به راستی هر جامعه‌ای که به نام نیرومند حضرت بهاءالله ، در هر زمان و مکانی، شکل گیرد؛ شکست ناپذیر خواهد بود و فهمیدم که همین جامعه‌های پیش رونده و شکست ناپذیرند که به تدریج بزرگ‌تر و قوی‌تر شده، به هم خواهند پیوست و سرانجام ملکوت الهی را بر بستر سیاره‌ی خاکی مستقرّ و محقق خواهند ساخت.

FB March 16, 2016

The Bahá’ís The Most Persecuted Religious Minority

Mistreatment Of Baha’is & Other Religious & Ethnic Minorities
  
The Bahá’ís are the most persecuted religious minority in the country, with the faith’s seven leaders – Fariba Kamalabadi, Vahid Tizfahm, Jamaloddin Khanjani, Afif Naeimi, Mahvash Sabet, Behrouz Tavakkoli and Saeid Rezaie – each serving a 20-year jail term.
Christians, Jews and Zoroastrians are recognised as accepted religious minorities. They have parliamentary representatives and the captain of the national football team is a Christian but the Bahá’í faith is banned and more than 100 Bahá’ís are estimated to be in prison. Many Bahá’ís have been expelled from universities and others jailed for providing education to other Bahá’í.
Muslims whose denominations are not accepted, such as the Gonabadi dervishes also face persecution, with members often imprisoned. Gonabadi dervishes face persecution, discrimination, harassment, arbitrary arrests and attacks on their prayer houses, Amnesty said.
Rouhani has made some improvements after promising in his election campaign in 2013 to protect and promote the rights of groups such as Arabs, Azeris, Kurds, Baluchis, Turkmens and Armenians. He appointed Ali Younesi, a former intelligence minister, to serve as his special assistant in minorities’ affairs, marking the first time such a position was created. But minorities still face widespread discrimination and inequalities in areas such as access to education, welfare and having their mother tongue taught at school.
from an article that was published originally here

 
 

FB March 5, 2016

Five Isfahan Baha’is Tried

Five baha’i civilians from Isfahan were summoned and tried without prior notice.

Five Baha’i citizens named

  1. Adib Janamyan
  2. Arshia Rouhani
  3. Yeganeh Agahi
  4. Vahid Karami
  5. and another baha’i whose name remains unknown

were summoned by telephone by Branch 1 of the Revolutionary Court of Isfahan. After they presence in the Court, that was noticed that they will be tried soon.

These baha’is have previously been arrested on 2015, november 15 with 11 other baha’is from Isfahan.

 

 

 

FB February 11 2016